Zine klub 2026-2027
“ARGIAREN ABIADURAN”
Hiperabiaduraren garaian, begiratu eta aditzeko pausatzea ekintzarik iraultzaileena izan liteke. Baten batek esango luke beste garai bateko ausardia dela bi ordu ematea, isilik eta ilunpetan, ezezagunen ondoan, bakar-bakarrik gure begiek argi batek agintzen duen aldera begira dezaten. Izan ere, zinea argia da, eta koloretako argi hori hitzez, soinuz eta emozioz lagunduta dator, zerez eta zeharo ahaztuta genituen oroitzapenak esnatzeko izugarrizko gaitasuna duen gauzen nahaste batez. Azken batean, zinema zeharkakoaren artea da: baten batek grabatu egiten du eta besteren batek geroago ikusten du, izandako aktoreak eta egungo aurrez-aurreko ikusleen arteko zubia da. Zinea gordailua da, lekukoa eta oroitzapena aldi berean. Eta bide horretatik, denboran zeharreko bidean, hain zuzen, jo nahi dugu Zine Klubaren aurtengo denboraldian, beraz, denbora izango da urritik maiatzera bitartean izango dugun gai nagusia.
Hasteko eta sarrerarik goxoena den Los colores del tiempo denboran, familian eta artean zeharreko bidaiaren ostean, Santurtziko Zinemaldiaren hamalaugarren edizioari ekingo diogu, aurtengo zine ikasturtean ezinbestekoak izango diren bost izenburu dakartzala, hala nola Bakardade hau (Esta soledad), Javier Ginerren (Barakaldo 1977) laburretik luzerako jauzia izan den filma, Oriol Plari nazioarteko Emmy bat ekarri zion eta guztiok txundituta utzi gintuen Yo adicto telesail labur eta autobiografikoaren ondoren. Besteik, urteko film japoniar entzutetsua izango dugu, De repente (Ryûsuke Hamaguchi), Cannesen arrakasta itzela izan zuena. Hiru ordu baino gehiagoko filmtzar, maisulan eta galduezin horrek zaintzari buruz hitz egiten du, hain zuzen, aurtengo filmetan sartu den beste gai nagusiaz. Kea dagoenean, sua ere badago, eta horretatik asko dago aurtengo aukeraketan, Ginerren estreinalditik hasi eta Vivtoria Luengoren Santsetara arte. Gaur egun premiazkoa da zaintza hitz egitea: nagusien zaintza, ondokoen zaintza, familia, norbera… eta azpimarratzekoa da kezka horrek leku handia izan duela 2026ko estatuko bi film garrantzitsuenetan, biak ere emakumeen zuzendaritzarekin: Yo no moriré de amor (Marta Matuteren opera prima, Malagan saritua) eta La buena hija (Julia de Paz), La Rada Elkartearekin eta Bilboko Homeless Film Festivalekin elkarlanean programatu genituenak, hurrenez hurren.
Bob Dylanek, duela mende erdi baino gehiago, garaiak aldatzen ari zirela zioen, eta horrela jarraitzen dute, etengabeko aldaketa batean, gainera, inork ez du espero gelditzea, mundua ez baita gelditzen, eta zinema denboraren taupadei pultsua hartzeko tresna handia da.
Ikasturte honetan, urrats bat harago joango gara eta denbora bitan banatuko dugu; izan ere, “kanpokoaren” aurrean – letra larriz idatzitako Denbora hori, historikoa, gertatzen dena – “barnekoa” dago – gure erraiena, nimiñoa eta subjektiboa, ile zuriak eta adina; hau da, guri geuri gertatzen zaiguna. Film multzo batek gaur egungo iraganeko gatazketara eramango baikaitu – adibidez, Palestina 36, lurralde hartako zinemagile batek (Annemarie Jacir) zuzendutako filma, Israel sortu aurreko XX. mendeko historiaren pasarte zehatz batera eramango gaituena –, urteko azken hiruhilekoan gizakiarengan funtsezkoak diren bi une aztertuko ditugu: gazteria eta zahartzaroa, nerabezaroan deskubritzea eta hirurogeiko hamarkadatik aurrera berraurkitzea bezain baliotsua dela aldarrikatuz. Horren fede ematen dute film hauek egiten dituzten pertsonaia ugariek, hala, Italian La Gradivan bidaiatzen ari diren ikasleek – urteko bitxi ezkutuetako bat – , nola Tangerren (Malaga kalea) bere etxea utzi nahi ez duen Carmen Maurak edo El Sendero Azulen (urteko azken proposamena) gizartearen ereduetatik ihes egiten ari den amona brasildarrak.
Ekin diezaiogun, orduan, aurkikuntzei adi izango gaituen Zineklubari, gure denborarekin eskuzabalak izateko prest – eta hala beharko dugu, aurtengo filmak luze baitatoz – eta gure zineman zinemari buruz hitz egiteko prest. Erritmo azkarreko eta zarata jasanezineko garai hauetan, non begiratu eta aditu beharko genukeenean ikusi eta entzun besterik ez dugun egiten, film hauek gelditzeko eta partekatzeko gonbidapena izan nahi dute. Horrela, dena amaitu, aretoko argia piztu eta publikoak etxera itzultzeko edo ardotxo bat hartzeko aldapa jaisten duenean, zerbait geratuko da gure begiraden beste pantaila horretan.
FILMEN LEHENENGO SAIO GUZTIETAN AURKEZPENA ETA SOLASALDIA IZANGO DITUGU
